I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στην εποχή μας η μη νόμιμη μετανάστευση προσώπων ή ομάδων προσώπων, κινούμενων μαζικά ή μεμονωμένα, συνιστά μια παραβατική συμπεριφορά που διώκεται, σύμφωνα με τα νομικά συστήματα των χωρών προορισμού (Ανεπτυγμένες χώρες[1]), με βαρύτερες και άλλοτε με ελαφρύτερες ποινές.
Η κατάσταση αυτή (νομική) αποτελεί, όπως φαίνεται, τη βάση διαμόρφωσης δυο αντιλήψεων στη χώρα μας. Μια στο επίπεδο της κοινωνίας μας και μια έτερη, σε αυτό της συντεταγμένης πολιτείας, η οποία δια των αρμοδίων οργάνων της – ανεξαρτήτου επιπέδου διοίκησης (πολιτικό, στρατηγικό, επιχειρησιακό κ.λπ.) – είναι εντεταλμένη με την αντιμετώπισή της. Και οι δυο αντιλήψεις συνδέονται μεταξύ τους, καθώς η δεύτερη, δηλαδή αυτή της πολιτείας είναι συνέχεια της πρώτης.
